នៅក្នុងអត្ថបទនេះ Technology Cambodia នឹងនាំអារម្មណ៍អ្នកអានទាំងអស់គ្នាទៅដឹងពីដំណើរការ Startup របស់អ្នកស្រី Reshma Saujani ដែលជាស្ថាបនិកនៃអង្គការ "Girls Who Code" ។ 

អ្នកស្រី Reshma Saujani បានចាប់ផ្តើមចេញពីគំនរបាក់បែកនៃភាពបរាជ័យដ៏អាម៉ាស់បំផុតមួយ។ ក្នុងវ័យ ៣៣ ឆ្នាំ អ្នកស្រីបានសម្រេចចិត្តបោះជំហានចូលប្រកួតប្រជែងក្នុងឆាកនយោបាយសហរដ្ឋអាមេរិកដើម្បីដណ្តើមអាសនៈក្នុងសភា ដែលជាការប្រថុយប្រថានដ៏ធំមួយ។ លទ្ធផលចុងក្រោយ គឺបានចាញ់ឆ្នោតយ៉ាងចាស់ដៃ ដោយទទួលបានសំឡេងគាំទ្រត្រឹមតែ ១៩% ប៉ុណ្ណោះ។ ការបរាជ័យនោះបានធ្វើឱ្យអ្នកស្រី Reshma Saujani បាត់បង់ទាំងលុយកាក់ កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងទាំងស្រុង ហើយត្រូវបានកាសែតធំៗចុះផ្សាយពីភាពបរាជ័យរបស់ខ្លួនជាសាធារណៈ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលពិភពលោកមិនបានដឹងនោះគឺ គ្រាប់ពូជនៃបដិវត្តន៍បច្ចេកវិទ្យាត្រូវបានដាំដុះរួចជាស្រេចនៅក្នុងការបរាជ័យដ៏ខ្ទេចខ្ទាំមួយនេះ។

អំឡុងពេលដែលអ្នកស្រី Reshma Saujani ដើរឃោសនាបោះឆ្នោតតាមសាលារៀននានា Reshma បានកត់សម្គាល់ឃើញទិដ្ឋភាពដ៏ជូរចត់មួយដែលធ្វើឱ្យខ្លួនមិនអាចបំភ្លេចបាន៖ នៅក្នុងថ្នាក់រៀនបច្ចេកវិទ្យា និងវិទ្យាសាស្ត្រកុំព្យូទ័រដ៏ទំនើបៗ គឺមានតែសិស្សប្រុសសុទ្ធសាធ ចំណែកឯសិស្សស្រីវិញហាក់ដូចជាត្រូវបានផាត់ចេញពីពិភពអនាគតមួយនេះ។ អ្នកស្រីបានដឹងភ្លាមថា គម្លាតយេនឌ័រនៅក្នុងវិស័យបច្ចេកវិទ្យាមិនមែនជាបញ្ហាចៃដន្យទេ ប៉ុន្តែវាជាវិបត្តិសង្គមដ៏ធំមួយ។ គំនិតនៃការបង្កើត "Girls Who Code" បានចាប់កំណើតឡើងដើម្បីផ្លាស់ប្តូរទិដ្ឋភាពនេះ ប៉ុន្តែការចាប់ផ្តើមពិតជាលំបាករកអ្វីប្រៀបមិនបាន។ អ្នកស្រី Reshma Saujani គ្មានចំណេះដឹងខាងសរសេរកូដ សូម្បីតែមួយជួរ គ្មានដើមទុន និងគ្មានការគាំទ្រពីអ្នកនៅក្នុងវិស័យ Tech ឡើយ។ អ្នកស្រីត្រូវដើរសុំទុនពីក្រុមហ៊ុនធំៗទាំងរងការមើលងាយ និងបដិសេធរាប់រយដង ដោយអ្នកវិនិយោគភាគច្រើនតែងតែនិយាយពាក្យដដែលៗថា៖ «ក្មេងស្រីមិនចូលចិត្តបច្ចេកវិទ្យាទេ កុំចំណាយពេលអត់ប្រយោជន៍អី»។

ទោះបីជាត្រូវឈររងចាំនៅក្រោមភ្លៀងធ្លាក់ និងការរើសអើងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏កូនស្រីរបស់ជនភៀសខ្លួនរូបនេះមិនព្រមចុះចាញ់ឡើយ។ នៅក្នុងឆ្នាំ ២០១២ ដោយមានត្រឹមតែកុំព្យូទ័រចាស់ៗមួយចំនួន និងថ្នាក់រៀនខ្ចីគេតូចមួយនៅក្នុងទីក្រុង New York អ្នកស្រី Reshma Saujani បានប្រមូលក្មេងស្រីចំនួន ២០ នាក់មកធ្វើជាសិស្សជំនាន់ដំបូង។ លំបាកបំផុតនោះគឺការកែប្រែផ្នត់គំនិត (Mindset) របស់ក្មេងស្រីទាំងនោះ ដែលតែងតែខ្លាចខុស និងខ្លាចការបរាជ័យ។ អ្នកស្រីតែងតែសង្កេតឃើញថានៅពេលសិស្សស្រីសរសេរកូដមិនចេញ ពួកគេតែងតែលុបវាចោលទាំងអស់ ហើយបង្ហាញអេក្រង់ទទេស្អាតទៅកាន់គ្រូ ព្រោះពួកគេខ្មាសអៀននឹងភាពមិនល្អឥតខ្ចោះ។ នាងបានចំណាយពេលរាប់ខែ មិនត្រឹមតែបង្រៀនកូដនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីបង្រៀនពួកគេឱ្យស្គាល់ពី "ភាពក្លាហានក្នុងការធ្វើខុស" ដែលជាបេះដូងពិតប្រាកដនៃការបង្កើតបច្ចេកវិទ្យា។

ការតស៊ូដោយមិនខ្លាចនឿយហត់របស់អ្នកស្រីបានចាប់ផ្តើមហុចផ្លែផ្កា នៅពេលដែលសិស្សជំនាន់ដំបូងរបស់ខ្លួនបានបង្ហាញពិភពលោកថា ពួកគេអាចបង្កើតវេបសាយ ហ្គេម និងកម្មវិធីទូរសព្ទឆ្លាតវៃដ៏មានប្រយោជន៍បានមិនចាញ់បុរសឡើយ។ រឿងរ៉ាវនៃភាពជោគជ័យតូចៗនេះ បានចាប់ផ្តើមរុញច្រានឱ្យឈ្មោះ "Girls Who Code" ផ្ទុះល្បីពេញបណ្តាញសង្គម និងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ។ ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាយក្សធំៗនៅលើពិភពលោកដូចជា Google, Apple, Microsoft និង Twitter ដែលធ្លាប់តែបដិសេធអ្នកស្រី Reshma Saujani ក៏បានងាកមកចាប់អារម្មណ៍ និងសុំចុះកិច្ចសន្យាធ្វើជាដៃគូឧបត្ថម្ភជាទឹកប្រាក់រាប់លានដុល្លារ។ ពួកគេបានដឹងថានេះមិនមែនគ្រាន់តែជាថ្នាក់រៀនតូចតាចនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា "រោងចក្រ" ផលិតធនធានមនុស្សស្រីលំដាប់កំពូលដែលពិភពលោកកំពុងខ្វះខាត។

បច្ចុប្បន្ននេះ "Girls Who Code" បានរីកលូតលាស់ពីថ្នាក់រៀនដែលមានសិស្ស ២០ នាក់ ទៅជាចលនាសកលដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតមួយ ដោយបានបណ្តុះបណ្តាលកុមារី និងស្ត្រីវ័យក្មេងជាង ៥០០,០០០ នាក់នៅទូទាំងពិភពលោក។ អ្វីដែលជាជោគជ័យដ៏អស្ចារ្យបំផុតនោះគឺ និស្សិតស្រីដែលបញ្ចប់ការសិក្សាពីកម្មវិធីនេះ បានចូលទៅបម្រើការងារក្នុងក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យាកម្រិតកំពូល និងខ្លះទៀតបានបង្កើត Startup ផ្ទាល់ខ្លួន ដែលធ្វើឱ្យអត្រាស្ត្រីនៅក្នុងវិស័យវិទ្យាសាស្ត្រកុំព្យូទ័រកើនឡើងយ៉ាងគំហក។ វេបសាយ និងផ្លេតហ្វមរបស់ពួកគេបានក្លាយជាដែនដីវេទមន្តដែលផ្លាស់ប្តូរវាសនារបស់ក្មេងស្រីក្រីក្រ និងជនជាតិភាគតិចរាប់ម៉ឺននាក់ ឱ្យមានឱកាសស្មើគ្នាក្នុងការរចនាពិភពលោកនាពេលអនាគត។

ជាចុងក្រោយនៅក្នុងសាច់រឿងរបស់អ្នកស្រី Reshma Saujani គឺជាសារដាស់តឿនដ៏មានឥទ្ធិពលមួយផ្ញើទៅកាន់មនុស្សគ្រប់គ្នា ជាពិសេសគឺស្ត្រីជុំវិញពិភពលោក។ អ្នកស្រី Reshma Saujani បានបង្ហាញឱ្យឃើញថា ភាពបរាជ័យដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងជីវិត មិនមែនជាទីបញ្ចប់នៃផ្លូវនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការបើកទ្វារទៅរកបេសកកម្មថ្មីមួយដែលអស្ចារ្យជាងមុន។ តាមរយៈការបង្កើត Girls Who Code អ្នកស្រីមិនត្រឹមតែបានសរសេរកូដឡើងវិញសម្រាប់កម្មវិធីកុំព្យូទ័រនោះទេ ប៉ុន្តែអ្នកស្រីបាន "សរសេរកូដឡើងវិញនូវវាសនារបស់ស្ត្រីនៅក្នុងពិភពបច្ចេកវិទ្យា"។ ដូចដែលអ្នកស្រី Reshma Saujani តែងតែនិយាយទៅកាន់សិស្សរបស់ខ្លួនថា៖ «ចូរជ្រើសរើសយកភាពក្លាហាន ជាជាងភាពល្អឥតខ្ចោះ» ព្រោះភាពក្លាហាននោះហើយដែលជាកម្លាំងរុញច្រានឱ្យយើងអាចបង្កើតអ្វីដែលមិនអាចទៅរួច ឱ្យក្លាយជាការពិតបាន។